خودارزیابی
ارزیابی در آموزش از حوزه هایی محسوب میشه که اصطلاحاً سهل ممتنع هستند. در عین حال که به نظر خیلی ساده به نظر میرسه، خیلی دشوار و پر چالشه. ارزیابی هایی که در حوزه آموزش اتفاق می افته متنوع و تحت عناوین و دسته بندی های مختلفی ذکر میشن. تحت عنوان تشخیصی، تکوینی، ترکمی، آغازین و غیره... یه شیوه ارزیابی یا سنجش که کمتر از اون بحث شده خود ارزیابی یا سنجش فعالیت های یادگیرنده توسط خود وی است.
خودارزیابی باعث تشویق یادگیرندگان به تامل در مورد یادگیری خودشان، و کمک به توسعه مهارتهای قضاوت می شود که خود باعث بهبود کار آنها خواهد شد. اُریلی و مورگان خودارزیابی را اینگونه توصیف کرده اند: «فرایند تاملی که باعث تشویق یادگیرندگان به پیش رفتن به سمت یادگیری مستقل و خودمختار می شود».
مثل سنجش همتایان، ممکن است از دانشجویان خواسته شود که به بازنگری کارهای یکدیگر پرداخته و ممکن است به این بیندیشند که هر کار مستحق چه نمره ای است، با این حال این امر مشارکتی در نمره نهایی ندارد. فایده خودارزیابی برای دانشجویان ملاحظه کردن تاملی کار و پیشرفت خود است.
خودارزیابی برای کسانی که سال ها تحت تعلیم و تربیتی بوده اند، که توسط دیگران مورد قضاوت قرار می گرفته اند، می تواند دلسرد کننده باشد. برخی دانشجویان، زمانی که از آنها خواسته می شود که کار خود را ارزیابی کنند، مقاومت کرده و آن را وظیفه معلم می دانند و اظهار می کنند که نمی توانند این کار را انجام دهند. پیام تلویحی این امر این است که اگر آنها بدانند چگونه می توانند کار خود را در آینده بهبود بخشند، قبل از تحویل کار آن را انجام می دهند. تا اندازه ای، این عقیده درست به نظر می رسد. با این حال، دانشجویان می توانند به ارزیابی و بهبود کارهای خود پرداخته، و این امر باعث اندیشیدن دقیق تر در مورد زمان و فضای مورد نیاز می شود. معمولاً یادگیرندگان این امر را انجام نمی دهند؛ حتی اگر تکلیف را زودتر از موعد مقرر تمام کنند، بعید است به این کار اهتمام ورزند. این رفتار کاملاً قابل فهم است، به این دلیل که ما از ارزیابی کار خود به این دلیل که احتمال می دهیم خوب نباشد، و نیاز به مقدار زیادی کار تکمیلی داشته باشد، طفره می رویم.
"سلام"...